Khiva

         Post Samarkand kaj Bukhara nia celo estis Khiva. Por atingi tiun urbon ni veturis per buseto dum 450 kilometroj sur tre tre malbona ŝoseo. La truoj, kelkfoje tre dikaj kaj profundaj devigis la ŝoforon lerte zigzagi inter ili. Nia amiko Anatoli diris ke ni "lunaparkis" !!!

        Naŭ horoj estis necesaj por fintagmeze atingi nian celon. Niaj dorsoj multe suferis dum tiu vojaĝo !

        Feliĉe la malkovro de la malnova kvartalo de Khiva plezurigis nin kaj ni rapide forgesis niajn dolorojn ! La vidaĵo de la grandegaj muroj kiuj ĉirkaŭas la malnovan urbeton aspektas kiel sonĝo. Oni kredas spekti filmon pri mezepoka periodo.

       Trapasante la pordegon ni tuj komprenis ke ni ne estis en la malproksima mezepoka tempo ! Ambaŭflanke de la stratetoj vendistoj proponas la kutimajn suvenirojn al la turistoj. 

        Neniu aŭto ĝenas la piedirantojn dum la vizito de tiu kvartalo kaj la turistoj estas tre trankvilaj en  agrabla etoso.

      Tiu stranga monumento estas minareto ne finita. La persono kiu mendis tiun konstruaĵon estis mortigita antaŭ la fino de la laboroj kaj oni lasis ĝin en la tiama stato.

          Jen la granda moskeo de la malnova urbo. Du aŭ tri lignaj kolonoj estas miljaraĝaj.

          Ni restadis nur unu tagon en Khiva. Plia tago estus bonvena, bedaŭrinde nia aviadilo ne permesis tion!

Bukaro

      Post Samarkando ni vizitis alian belegan urbon, Bukaro. La ĝenerala etoso de tiu urbo estas alia pro la helebruna koloro de ĉiuj monumentoj. 

     La bluaj ceramikaĵoj aspektas pli dolĉaj ol en Samarkando kaj la tutan promenadon de unu ensemblo al alia oni povas piede fari sen aŭtoj por ĝeni la admirantojn.

        Alian impreson ni havis vizitante Bukaron. La kvanto de turistoj ŝajnis al ni multe pli granda ol en Samakando. Ĉu ĉar la urbo estas malpli granda kaj la vizitindaj lokoj pli proksimaj unu de la alia?

       Rigardante niajn fotojn unu semajnon post nia reveno, ni demandas nin kiu el tiuj du urboj pli plaĉas al ni ? Ĉu Bukaro ? Ĉu Samarkando ? Ambaŭ estas ege rekomendindaj !!!

En Samarkando

        Ĉu ĉar nia vizitita urbo en Uzbekio estis Samarkando ? Ĉu ĉar tiu nomo revigis nin de tre tre longe ?  Mi ne scias la veran kialon (verŝajne ambaŭ kialoj kaj aliaj kiujn ni malkovris tuj post nia alveno). La fakto estas ke mi restas sub la ĉarmo de tiu ĉi belega urbo !

     Nia granda avantaĝo kompare kun la ordinaraj turistoj estas ke ni povis prepari nian itineron kaj nian programon laŭ niaj ,propraj deziroj post legado de diversaj gvilibroj kaj vojaĝraportoj aŭ videkzameno de dokumentaj filmoj.

     Alia avantaĝo : ni havis je nia dispono dum la tuta restado nian privatan aŭton kies ŝoforo veturigis nin ie ajn, iam ajn, kadre de la difinita programo aŭ ekster tiu programo. Tial ni senhaste povis admiri, foti aŭ filmi, admiri, antaŭeniri aŭ malantaŭeniri sen aŭdi la riproĉojn de nia akompananto kaj de la surloka gvidantino al kiu la organizanto klarigis kiamaniere ni deziris viziti.

     Sed verŝajne la plej granda avantaĝo, tiu kiu permesis tian sukcesan vojaĝon estas nia samarkanda esperantisto ! Li anoncis de la komenco, tuj post nia alveno, ke li estos por ni disponebla 25 horoj tage, 8 tagoj semajne !!!  Tion li preskaŭ plenumis kaj ni neniam estos sufiĉe dankemaj al li !

Fino de belega vojaĝo

                    Samarkando      Maŭzoleo Ŝir Dor

     Ĉio bedaŭrinde havas finon ! Nia vojaĝo en Uzbekio finiĝis sabaton, la 15ande septembro. 

     Ni rehejmeniĝis vespere post vojaĝo iom komplika, precipe pro la teruraj policaj kontroloj antaŭ la foriro de Taŝkento kaj denove en Frankforto ... Sed tiaj maloportunaĵoj ne devas forgesigi la mirindan belan restadon en tiu lando !

               Samarkando      Maŭzoleo kaj moskeo Tilla Kari

     Dank'al la samakanda esperantisto A. I., ni havis apartan programon. Bonŝance tiu agema viro havas amikon kiu organizas turistajn vojaĝojn en Uzbekio. A. I. transdonis al li niajn dezirojn kaj tiu R. proponis tre taŭgan itineron. 

                                  Samarkando      Maŭzoleo de Amir Timur (Tamerlan)

   Tiuj du amikoj tre bone zorgis pri ni dum la tuta restado en Uzbekio. S-ro R. mem ŝoforis sian aŭton kaj akompanis nin preskaŭ ĝis la fino de la itinero. Li elektis la restoraciojn kiuj taŭgis al la delikataj okcidentaj stomakoj ... Kiam okazis iu ajn problemo,  ĉiam s-ro R. lerte trovis solvon kvankam li ne parolis nian internacian lingvon sed nur heziteman anglan lingvon, (ne malpli bone ol nia !)

                                         Maŭzoleo de Amir Timur

      Kiam ni ne sukcesis interkompreni unu la alian, s-ro R. telefonis al nia esperanta amiko kaj kun grandaj rideksplodoj ni havis ĉiujn necesajn klarigojn, ĉu por iom ŝanĝi la antaŭviditan programon, ĉu por rendevui post libera tempo, ĉu por ... io ajn !

       Tiaj vojaĝkondiĉoj estis tre agrablaj por ni kaj la du geamikoj (ne esperantistoj) kiuj akompanis nin ĉar de la komenco ni sentis nin tute serenaj.

          Hodiaŭ mi elektis kelkajn fotojn nur el Samarkando sed kompreneble ni vidis aliajn mirindaĵojn en Bukaro, en Kiva kaj aliaj lokoj. Mi nepre sendos aliajn fotojn kiuj verŝajne plaĉos al vi kaj eble donos al iuj la deziron viziti tiun tre agrablan landon kaj simpatiajn loĝantojn.

        

Portempa silento

      Mi informas miajn karajn legantojn, ke ili devos iom pacienci antaŭ legi novaĵojn sur tiu ĉi blogo.
      Kun amika paro ni morgaŭ forflugos al Uzbekio por dusemajna vojaĝo. Laŭ ĉiuj geamikoj kiuj jam vizitis tiun landon ni havos grandan plezuron malkovri ties naciajn trezorojn ...
      Ĝis baldaŭ.

Rehejmeniĝo

     Finfine post preskaŭ du monatoj en la montaro Alpoj, ni rehejmiĝis antaŭ kelkaj tagoj. Ni tre trankvile veturis dum tri tagoj por transiri la 960 kilometrojn inter Lanslevillard kaj nia vilaĝo Colleville-Montgomery.

     Survoje, la unuan tagon ni iom suferis pri la varmeco kiu plurfoje devigis nin halti por trinki kaj akvumi nian korpon. Kiam ni atingis la celon de nia unua etapo, en la loĝaŭto la temperaturo estis  37 gradoj !

 

     Sed ni ne tre longe suferis pro tiu varmeco ĉar de la sekvanta tago, veturante norden ni retrovis pli taŭgajn temperaturojn. Kiam ni alvenis en Normandion la altaj temperaturoj jam estis forgesitaj kaj ni ĝuis pli kutiman marbordan klimaton kun apenaŭ 20 gradoj. Iom tro malvarma tamen en aŭgusto !

  

   Hieraŭ, post pli malpli urĝaj taskoj ligitaj al nia reveno, ni promenadis laŭ la marbordo. Kvankam la suno sufiĉe bele brilis, la okcidenta vento forte blovis. Tial la turistoj kiuj ankoraŭ feriadas estis vestitaj kaj bone protektitaj de la vento malantaŭ ŝirmilo.

                Nur kelkaj personoj estis bankostume vestitaj, tamen bone ŝirmitaj de ventŝirmilo ! 

     Ĉar verŝajne la gepatroj ne permesis la banadon en la maro, la infanoj trovis alian okupon fosante grandan truon por havigi al si naturan ŝirmilon kontraŭ la vento ! Aŭ ili uzis la truegon alimaniere, mi ne scias.

     Tia bildo kie videblas vestitaj promenantoj sur la sablo kaj velŝipistoj pretaj por puŝi la ŝîpon en la maron, kaj precipe neniu en la maro por sin bani oni kutime vidas printempe aŭ aŭtune, ne en aŭgusto !

Iuj asertas ke la monda klimato ŝanĝas. Ĉu ? Se jes la klimata revarmigo ne trafis Normandion !!!

Promenado de marmotoj

     Lastatempe mi ne skribis sur la blogon ĉar mi estis tre okupita.

    

     Unue miaj filo, bofilino kaj genepoj vizitis nin en nia vilaĝo Lanslevilard. Kune ni faris promenadojn kaj multe babilis pri liaj ferioj en Germanio. Se ili multe promenadis ili tamen ne estis preparitaj por marŝadoj en montaro. Do ni elektis la plej facilan promenadon en la ĉirkaŭaĵoj, nome la "promenado de marmotoj".

         Ni jam plurfoje faris tiun promenadon, interalie kun niaj japanaj amikinoj, sed niaj genepoj tre ŝatas tiun lokon ĉar ĉiam ili facile povas vidi kaj foti marmotojn. Kiel ĉiuj infanoj, tuj kiam ili ekvidas unun, ili tre malrapide, paŝon post paŝo provas alproksimiĝi kiel eble plej proksime de la besto. Kiam unu el la tri infanoj sukcesas alproksimiĝi malpli ol dek metroj antaŭ la fuĝo de la marmoto, li tre fieras!

      Aliaj bestoj estas videblaj kiuj ĉiam interesas scivolemajn infanojn. Oftas diversaj papilionoj sed pli maloftas raŭpoj. Tiu ĉi belega kaj rara raŭ̂po senatente transiris la padon antaŭ ni. 

     La vetero estis iom malpli bela ol la antaŭaj tagoj, kiam ni promenadis solaj. Kiam ni atingis pinton kiu superas la lagon de Monto Ceniso, el la itala flanko alvenis nuboj, feliĉe ne tre dikaj kaj precipe ne malvarmaj ( alteco de la lago: 1950 metroj; alteco de la loko kie Gigi fotis: 2340 metroj ).

       Estas kelkfoje iom angora troviĝi en nubo kiam ĝi dikiĝas kaj malpermesas vidi ion ajn ĉirkaŭ sin. Ĉi-foje tio okazis nur unu fojon dum nia restado sur la loko kie ni estis sidantaj por admiri la pejzaĝon.