Pasintan dimanĉon mi unuan fojon vizitis la stadion proksime de mia loĝejo. Okazis renkontiĝo de femina rugbeo. Surprize le eniro estis tute libera.
Kiam mi alvenis la ludo estis interrompita. Alproksimiĝinte de la centra parto de la stadio mi vidis ke unu virino estis vundita. Verŝajne ne tro grave ĉar ŝi restis sur la tereno dum oni bandaĝis sian kruron.
Mi ne estas fanatikulo pri rugbeo. De tempo al tempo mi televide spektas matĉon de la fama internacia "Turniro de la Ses Nacioj" kiu okazas ĉiujare en februaro kaj marto.
Dum tiu turniro, ĉiu nacio ludas kontraŭ ĉiun alian nacion, Anglio, Irlando, Kimrio, Skotlando, Italio, Francio.
Nur unu fojon mi vere vidis matĉon en la stadio de Dakso, kie mia edzino vizitadis varmofonton. Mi tre bone ŝatis la etoson en la tribuno kie mi sidiĝis.
La subtenantoj de la loka teamo kantis, movigis multkolorajn flagojn dum la subtenantoj de la alia teamo, siavice aŭ foje samtempe kantis kaj svingis alikolorajn flagojn. Ĉiuj en la sama tribuno.
Mi devas konfesi, ke mi eble pli ofte rigardis tiujn ĝojajn subtenantojn de la malsamaj teamoj ol la "batalantoj" sur la tereno!
La kialon mi facile trovas! Mi ne tre bone konas la regulojn de tiu sporto. Pro tio mi ofte tute ne komprenas kial la arbitracianto fajfas aŭ kial la subtenantoj koleras aŭ saltas pro granda ĝojo!
Tamen mi estis scivolema pri la femina rugbeo ĉar, ĉu televide, ĉu en la realeco, mi vidis ludi nur virojn ĝis tiun pasintan dimanĉon.
Mi tuj vidis, ke se la virinoj estas malpli grandaj, malpli dikaj, malpli pezaj ol la viroj, ili tute estas tiel batalemaj kaj rapidaj, same kiel la viroj.
Finfine, eĉ sen kompreni ĉion kiu okazis sur la tereno, mi pasigis tre agrablan momenton rigardante tiun matĉon.
