Ĉarma bretona urbeto

    Dum nia mallonga voyaĝo en Bretonio ni vizitis kelkajn urbetojn kies arkitekturo tre similas al la malnova normanda stilo.

        Bonvolu revidi la antaŭajn fotojn pri Honfleur kaj vi konsentos kun mi.

        Certe, spertulo rimarkigus ke ni ne sufiĉe atentis ĉar inter la bretonaj kaj normandaj fasadoj kelkaj detaloj malsimilas.

       Ekzemple tian skulptaĵon mi malofte vidis en Normandio. Sed ankaŭ dum tiu vizito mi ne vidis multe da aliaj bone konservitaj kiel tiu ĉi !

                    La formo de la pordo kaj fenestro ankaŭ malsimilas.

    En tiu domo naskis kaj vivis "fama" verkisto kaj historiisto pri religioj en la deknaŭa jarcento ("fama" precipe por Bretonoj !)    (1)

     Pro tio relativa fameco la urbeto restaŭris kaj faris muzeon en tiu bela domo.

    Treguier estas la nomo de la vizitita urbeto. Revenirante el la malnova centro ni konsentis kun la ŝildo kiun ni vidis kiam ni alvenis sed pri kio ni ne atentis.

   "Vizitu Treguier, ĉarman karakterizan bretonan urbeton" . Eble vi ankaŭ povos konsenti post la promenado kun ni ?

     Unuafoje ni vidis tian fasadon kun tiuj apartaj fenestroj. En la urbeto mem ni ne vidis alian domon kiu eĉ pli malpli similis al tiu ĉi. 

     Bedaurinde ni ne trovis daton sur tiu restaŭrita domo sed supozeble ĝi estas pli malnova ol la aliaj.

(1) Ernest RENAN  1823-1892

Ni denove forlasis nian domon

    Mi restis silenta dum longa tempo, ĉu ne ? Ĉar ni denove forlasis nian domon por iom forgesi ĉiujn malagrablaĵojn koncerne nian baldaŭan transloĝigon. Per nia loĝaŭto ni vizitis la proksiman Bretonion dum unu semajno.

    Ni ne ŝatas restadi en la tradiciajn kampadejojn aŭ la specialajn areojn rezervitajn al  la tro nombraj loĝaŭtoj. Pro tio ni elektis alian solvon, for de la amasiĝoj.

    Libere tranokti ie ajn en la kamparo same kiel ni tre longe faris antaŭ dek aŭ dudek jaroj iĝis iom danĝera. Jam de dek jaroj ni uzas reton de proprietuloj kiuj senpage proponas al vojaĝantoj apartan lokon por parkadi lian veturilon. 

       Dank'al tiu oportuna sistemo ni povas malkovri la laboron de la akceptantoj kiuj volonte vizitigas sian ekspluatejon, klarigas siajn labormanierojn kaj respondas niajn demandojn. Ekzemple en tiu farmbieno, la virino fotita ĉi-sube klarigis la bredadon de la bovidoj.

    Plejofte, eblas aĉeti memfaritajn produktojn surloke. Tie la farmistino vendis cidron, pomsukon el sia propra ekspluatejo sed ankaŭ diversajn lokajn produktaĵojn el la najbaroj kiel buteron, fromaĝojn, mielon, kalvadoson, bombonojn ...

      Ni, pornoktaj gastoj, ne estas devigataj aĉeti ion ajn. Tamen ni ĉiam aĉetas ion, unue ĉar la produktaĵojn estas bonkvalitaj kaj bongustaj, due ĉar ni tiamaniere dankas la proprietulojn kiuj proponas tian agrablan kaj sekuran restadon en privata loko.

    Post tiuj klarigoj mi provos iom prezenti pejzaĵojn pri Bretonio ... inter preparado de pakaĵoj kaj aliaj aferoj pri la venonta transloĝigo.

    Post la vizitado de la urbeto Honfleur, ni daŭrigis nian etan vojaĝon en la tipa regiono kies nomo estas "Pays d'Auge". Kiel en Honfleur videblas ĉie en la kamparo domojn same konstruitaj kun lignaj traboj.

    Mi deziris reiri en etan vilaĝon kie mi estis instruisto dum unu jaro tuj post mia militservo. En tiu domo la klasĉambro de la lernejo okupis nur la teretaĝon. Supre loĝis la instruisto kiu samtempe estis seketario de la urbodomo.

     La korto antaŭ la lernejo kie la infanoj ludis dum la paŭzoj estis tre malgranda. Hodiaŭ fermiĝis la lernejo profite de loĝejo. Ĝi estis renovigita, bele farbita kaj la barilo de la korto malaperis.

      En tiu vilaĝo tute neatendite troviĝas belan kastelon. La posedantoj ankoraŭ loĝas en ĝi, verŝajne nur de tempo al tempo ĉar ni rimarkis, ke multaj fenestroj estis fermitaj. Bedaŭrinde tiu kastelo neniam malfermas siajn pordojn por la vizitantoj.

    Alian rimarkindan domon mia edzino revidis kun emocio. En ĝi ŝi kun la gepatroj kaj fratoj travivis kelke da tempo en 1945, kiam sia vilaĝo proksime de Caen estis detruita per la bomboj de la britaj kaj usonaj aviadiloj. Tiuepoke la domo ne estis tiel bela kiel hodiaŭ, sen necesejo kaj akvo ene.

   Tiam mia onta edzino marŝadis tra kampoj por iri al la lernejo. Tie ŝi lernis legi kaj skribi. Vidante ĝin, ŝi estis surprizita pro la grandeco de la konstruado. En sia memoro ĝi estis malpli granda.

     Same kiel en multaj kamparanaj vilaĝoj, la lernejo ne plu funkcias tie. Restas nur loĝejo, en la dekstra parto de la konstruado. La klasĉambro estis maldekstre.

En Honfleur

    Pardonon ! Tiutempe mi estas tre okupata pro ĉiuj aferoj kiuj temas kun la vendo de nia domo kaj samtempe la aĉeto de apartamento. Mi hodiaŭ proponas al vi daŭrigi la promenadon en la bela urbeto Honfleur.

     Jen la fama preĝejo Sankta Katerina. Ĝi estas rimarkinda pro la du nevoj konstruitaj unu apud la alia per maristaj ĉarpentistoj . Ili uzis lignon por la tuta skeleto de tiu tre speciala preĝejo ĉar ili nur sciis prilabori la lignon !

      Vidante ĉu la fasadon ĉu la malantaŭan parton, la du nevojn oni bone distingas. Bedaŭrinde vi ne vidos la internon de tiu preĝejo ĉar okazis diservo kiam ni alvenis.

      La tipan normandian stilon oni bone vidas sur la flanko de la preĝejo. La lignaj traboj similas al tiuj videblaj sur la domoj en la urbo (vidu la antaŭan raporton).

   Alian rimarkindan detalon mi nun substrekas. Tio estas la sonorilturo. Ĉar ne profesiuloj konstruis la preĝejon, ili timis, ke la batoj de la peza sonorilo ŝanceligus la tutan konstruaĵon faritan el ligno. Pro tio ili apartigis la sonorilturon kaj subtenis ĝin per kvar traboj.

   La kvartalo kiu ĉirkaŭas la preĝejon estas la plej malnova de la urbeto. Tie loĝis ĉiuj maristoj en malriĉaj dometoj, ofte sen akvo kaj necesejoj. Kelkfoje sen elektro !

  Meze de la jaroj 1970, la urbestraro forigis la loĝantojn, iom post iom restaŭrigis la forlasitajn domojn kaj proponis ilin al homoj pli riĉaj ol la antaŭajn.

     Restas la mallarĝaj stratetoj de la kvartalo Sankta Katerina. restas belaj restaŭritaj domoj sed neniu fiŝkaptisto !!!

Promenado en Normandio

      Pasintan semajnon ni forlasis nian domon por iom promenadi en nia proksima Normandio. Ni estis lacaj prepari la venontan transloĝigon pri kio mi parolos alian fojon. Necesis dumtempe lasi la kartonojn kaj la malfacilan disapartigon de la forĵetendaj aĵoj disde la konservendaj. 
  

      Inter la legantoj de tiu ĉi blogo, tiuj kiuj bonŝance jam vizitis Normandion verŝajne sciis, ekde la unua foto, pri kiu urbeto temas mian hodiaŭan raporton. Jes ja, temas pri la fame konata Honfleur.

       Grava haveno por la fiŝkaptistoj en la estuaro de la rivero Sejno, tiu malgranda urbo ankaŭ famas pro la nombraj pentristoj kiuj de pli ol du cent jaroj frekventis la normandajn plaĝojn. Ili ŝatis la ŝanĝemajn ĉielojn kaj la tre rimarkindajn domojn kiuj ĉirkaŭas la "Malnovan Basenon".

      Ĝis la fino de la jaroj 1960 kaj komence de la jaroj 1970  eniris en tiun basenon ĉiuj ŝipoj, boatoj kaj barkoj de la fiŝkaptistoj ĉar tiuepoke ĝi estis la sola kiu havis kluzon permesante konservi konstantan akvan nivelon. Ekstere de la baseno, se fiŝkaptistoj alvenis kiam jam fermiĝis la kluzo, la ŝipo kuŝis sur la koto de la antaŭhaveno kiam la maro retiriĝis.

    Poste alvenis la tempo de la velŝipoj. Tiuj ĉi ekonomike estas pli interesaj ol la lokaj ŝipoj. Kial do ? Ĉar tiuj ŝipoj pli ofte restadas en la baseno ol marveturas kaj ili devas pagi ĉiun jaron la rezervitan lokon, ĉu ĝi estas okupata aŭ ne ! Pro tio iom post iom malaperis en la "Malnova Baseno" la fiŝkaptistaj boatoj.

 

    Sed tio ne gravas ĉar alia kluzo fermas la enirejon de la ŝanelo lasante pli da lokoj por sin ŝnurligi ĉe la kajo proksime de la fiŝbazaro, malproksime de la ŝipoj de riĉuloj.

   Rimarkindaj estas tiuj domoj laŭ la kajo de la baseno. Ili estas mallarĝaj sed altaj kun ardezoj sur la korbela parto de la fasadoj. 

     Alian interesan punkton mi substrekos: la ĉi-flanka dua etaĝo (la tria por Japanoj) estas la teretaĝa en la aliflanka strato kiu estas pli alta ol la kajo de la baseno.

   Nur antaŭ kelkaj jaroj multiĝis la galerioj de pentristoj sur tiu ĉi kajo. Hodiaŭ restas nur unu ! Restoracioj anstataŭis la aliajn kiuj migris en la aliflankan straton de tiuj domoj.

 

       Plaĉis al mi tiu pentraĵo inter aliaj kies senco mi ne tre bone komprenis.

    

Fino de la vizito

     Ĉar la vizito de la palaco de Teluet multe plaĉis al ni, mi proponas al vi ĝin daŭrigi dank'al pliaj fotoj.

     Mi lasas vin admiri la skulptaĵojn, tute libere, kiel mi mem faris dum tiu bela vizitado.

En Alta Atlaso

    Hodiaŭ mi proponas promenadon ekster Marakeŝo, en la montaro de Alta Atlaso. Ĝi konsistas el natura barilo sude de la urbo, kiel bela diademo kun ĝiaj neĝkovritaj kulminoj. Unu el la vojoj kiuj iras al la montaro estas tiu de Tizi-n-Tiŝka en la direkto de Uarzazat'.

      Post la transiro de la montopasejo Tizi-n-Tiŝka (montopasejo de paŝtejoj) kiu estas la plej alta el Maroko (2 260 metroj alta), la vidaĵo mirinde belas. Tre serpenta malsupreniro kondukas la vojaĝantojn al montara vilaĝo kies nomo estas Teluet.

      Teluet staras en la alteco de 1 870 metroj. Ĝi estas superstarita de iu "kasba" kiu estis, inter la aliaj  multnombraj loĝejoj, la lasta loĝejo de iu potenca marakeŝa majstro. Oni donis al li la nomon "lasta feŭda sinjoro". Li mortis en tiu "kasba" en 1956.

      Ekstere la loĝejo aspektas iom seninterese kun ĝiaj difektitaj muroj. Sed kiam oni eniras la palacon post marŝado en labirinto de koridoroj kaj internaj kortoj .... kian ŝokon !

   Oni eniras en du riĉe ornamitajn ĉambrojn. Ĉie abundas floraj kaj geometriaj detaloj en la stukoj kaj la lignotegaĵoj.  

   La fajencoj inkrustitaj en la marmorlaboroj atestas pri la grandiozeco en kiu vivis la granda berbera ĉefo.

      Indas diri, ke dum la feŭda epoko la laboristaro kostis malmulte ! Laŭdire, se la gvidlibro ne eraras, tri cent laboristoj laboris dum tri sinsekvaj jaroj por skulpti murojn kaj plafonojn. 

    Nia ŝoforo precizigis, ke tiaj palacoj pli malpli bone difektitaj abundas en tiuj montaraj valoj. Ili estis konstruitaj el tero laŭ la tradicia maniero de la berberaj popoloj en la Alta Atlaso. Pro tio, sen aparta zorgo, ili estas kondamnitaj.

     Skandala estas la fakto ke Maroko tute malatentas pri la konservado de tiaj mirindaĵoj. Historiaj rivalecoj estus eblaj klarigoj laŭ nia gvidisto.

     Libere promenante en la ĉambroj kaj en la apudaj difektitaj ĉambroj ni rimarkis tie kaj ĉi tie frakasitajn vitrotegmentojn ...

     Aliloke vaskoj kiujn oni uzis por la lumigado de la bone konservita parto de la palaco estis frakasitaj ...       

     Pli grava: la tegoloj el belega verda fajenco de la tegmento iom post iom malaperas, verŝajne dank'al iuj lokaj kompliculoj ...

    

      Kiom da tempo restos al la homaro por admiri tiujn trezorojn se neniu rapide reagas ?