lundi 19 novembre 2018

Nova tramo (1)

     En la urbo Caen kie mi loĝas tramo funkciis jam de pli ol dek jaroj. Tiu tramo sur pneŭoj tro ofte paneis kaj povis okazi, ke alveninte en iu malproksima loko oni ne povis reveni hejmen.

      Pro tio la Komunaĵo de komunumoj kies nomo estas "Caen la Mer" (Caen la Maro) decidis ŝanĝi la sistemon de la tuta reto. La laboroj komencis ĉi-jare, komence de la printempo. 

     La unuaj laboroj konsistis en la malkonstruo de la malnova reto. Sur ĝia tuta itinero estis nur unu relo kiu permesis kun la elektajn fadenojn transdoni elektron al la tramo. Tiun relon oni devas forigi. Ne nur la relon sed ankaŭ la tutan ŝoseon!

      En la centra urbo, precipe malantaŭ la preĝejo Sankta Petro, la laboroj longe daŭris pro rivereto kiu kuras subtere. Granda dika slabo el ferbetono kovras nun la etan riveron kaj ĝi pretas (laŭ mi opinio) ricevi la relojn.

     Aliloke ne bezonas fari samajn slabojn. Tamen en la centro de la urbo la trafiko de la veturiloj estas tre malfacila. Ĉar anstataŭ du disponeblaj vojoj restas nur unu. Tio okazigas multajn trafikŝtopilojn. Ŝoforoj ofte nervoziĝas kaj hupas ... senrezulte kompreneble!

      Sur la ĉefa avenuo de la centra urbo, avenuo de la 6an de junio 1944, la reloj estas metitaj antaŭnelonge. Laŭ la informoj estas antaŭvidita krei spacon kun herbo inter la reloj. Ni vidos.

     Se tio vere okazos mi pli bone komprenas kial la parto kie kuŝas la reloj ne ankoraŭ ricevis betonon same kiel ni vidas sube de la foto. Mi atente sekvos la daŭrigon de tiuj laboroj.




samedi 17 novembre 2018

    De tre longe mi ne skribis tien, ĉu ne? Kial do?
   Verŝajne ĉar mi estis laca. Aŭ prefere ĉar mi rimarkis, ke mi ofte parolis pri la samaj temoj. Laŭ mia vidpunkto mi ne plu havis ion interesan por diri.
   Ĉar mi ne plu skribis de pluraj monatoj mi pensis, ke la legantoj de miaj paĝoj samtempe malaperis. Sed tute ne! Kvankam nenio nova aperis sur tiu-ĉi blogo multaj legantoj daŭre legis malvovajn, eĉ tre malnovajn paĝojn skribitaj antaŭ pluraj jaroj! 
   Vidante tion kaj pensante ke verŝajne novaj italaj geamikoj estos interesataj pri la vivo en Normandio, mi decidis denove sendi informojn. Tion mi faros post kelkaj tagoj kiam mi havos fotojn por sendi.
   Ĝis tre baldaŭ estimataj legantoj kaj legontoj.

mardi 6 février 2018

Ferioj en Alta Morjeno





     
      Denove ni feriadas en nia karaj montaroj Alpoj. Pli precize por la legantoj kiuj neniam legis miajn antaŭajn raportojn , en Alta Morjeno. La nomo de la vilaĝo kie ni havas malgrandan apartamenton estas Lanslevillard.





    
      Ĉi-jare abundas la neĝo.  Ĝi multe falis en decembro kaj ĉefe en januaro. En la lasta atingebla vilaĝo de la valo (Bonneval-sur-Arc) la neĝtavolo sur la stratoj kaj la tegmentoj atingis pli ol du metroj.





    
      Tiel dika estis tiu neĝtavolo sur kelkaj domoj, ke iuj posedantoj grimpis sur la tegmentojn por faligi la neĝon kiu pezis tro multe. Sur tiu ĉi tegmento restas pli ol du metroj. Neniu grimpis por faligi la neĝon.





     
      Por eniri en tiu ĉi domo, la proprietuloj fosis la neĝon sur la strato farante oportunan neĝŝtuparon. Tiom da neĝo oni ne vidis de multaj jaroj.
      





       Pro la tre grandaj amasoj da neĝo okazis lavangoj meze de januaro, feliĉe ne sur la vilaĝon mem sed antaŭ la eniro. La vilaĝo restis izolita de la aliaj vilaĝoj dum kelkaj tagoj. La tavolo de la plej impona lavango atingis altecon de sep metrojn.






         Jen supra vidaĵo de la pejzaĵo kiam oni iras al la supra parto, malfacile atingebla, eĉ piede. Mirinde bela, ĉu ne?


jeudi 30 novembre 2017

40a datreveno


       Mi ne memoras ĉu mi jam diris, ke mia edzino kaj mi estis instruistoj en baza lernejo. Ni emeritiĝis jam de tre longe sed en oktobro ni havis okazon reiri en la lastan lernejon kien ni laboris dum 17 kaj 19 jaroj, en la urbo Hérouville-Saint-Clair.



    Tiu lernejo nomiĝas "Célestin Freinet" (Selest' Frene). Ĝi alprenis la nomon de franca fame konata pedagogisto kies pedagogio estas mondskale konata. Ĉi tie mi ne parolos pri la rimarkindaj metodoj kiujn ni uzis en tiu lernejo.



     Mi nur volas paroli pri la kvardeka datreveno de la lernejo en kiu ni antaŭe laboris. La infanoj kaj la instruistoj sin longe preparis por festi tiun datrevenon kaj la emerituloj estis invititaj, same kiel la gepatroj kaj la eks-lernantoj.



     Tri tagoj antaŭ la festo, mia edzino kaj mi estis invititaj en la lernejo. En du malsamaj klasĉambroj ni respondis la demandojn de la infanoj. Ĉar preskaŭ de ĝia naskiĝo ni laboris en la lernejo Freinet, la nunaj lernantoj deziris scii kio ŝanĝiĝis, kio ne ŝanĝigis ....  



      ... ĉu ni estis feliĉaj instrui tie, ĉu la infanoj estis feliĉaj ... Ni kun granda plezuro respondis kaj ni finfine diris lasante ilin "Ŝajnas al ni ke ni forlasis tiun lernejon nur de la pasintan jaron, kvankam ni emeritiĝis jam de pli ol dudek jarojn!"



       La tagon de  la festo, la lernejo estis tre tre bela! Multiĝis la diversajn verkojn de ĉiuj lernantoj por plibeligi ĉiujn lokojn. Ni estis tre kortuŝitaj kaj emociitaj. Ni kompreneble dankis la malgrandajn kaj la grandajn partoprenantojn.



      Granda prezentado okazis antaŭ ĉiuj lernantoj, gepatroj, instruistoj (nunaj kaj eksaj), eks-lernantoj. Ni aŭskultis tekstojn, poemojn, teatraĵojn, ĉiuj skribitaj de la infanoj. Fine la plej aĝaj infanoj kantis. Ĉar tiun kanzonon ni jam kantis antaŭlonge, granda parto de la publiko akompanis la ĥoruson.



      Partopreni en tiu festo, meze de la infanoj, ege plezurigis nin. Ni tiuokaze sentis nin pli junaj!!!





jeudi 23 novembre 2017

Palaco Jacques Coeur (2)

   
      De kiam la franca ŝtato akiris la palacon de Jacques Coeur, la konstruaĵo iĝis publika. Laŭ la antaŭeniro de la laboroj, la vizitantoj iom post iom malkovris la internajn partojn jam restaŭrigitaj.



     La ornamaĵoj videblaj en la ĉambroj atestas la potencon kaj la riĉecon de la komercisto. Tie en la kapelo estas skribita la devizo de Ĵak Keur, skribita en la malnova franca lingvo : "Por kuraĝaj koroj nenio neebla" en la esperanta.


  La plafono de la kapelo aparte belas!



      En diversaj partoj de la palaco, interne same kiel sur la fasado, videblas tiajn personojn. Ili atestas pri la tiama vestaĵojn de la loĝantoj kaj ankaŭ pri iliaj okupoj (ekzemple, en la centro de la foto, du personoj ludas ŝakojn).


   
     Mirindajn ĉapelojn surpakiĝis la damoj en la dekkvina jarcento, ĉu ne?



      Tiun palacon ni jam vizitis antaŭ tre longe sed tiuepoke nur malmultajn partojn estis viziteblaj. Ĉi jare ni ĝojis viziti preskaŭ la tuton de la hotelo. Nur du aŭ tri ĉambroj estas ankoraŭ fermitaj pro restaŭrigado.

lundi 20 novembre 2017

Palaco de Jacques Coeur (1)

                                           La domo kie naskiĝis Ĵak Keur en 1422

    Kiam ni estis rehejmenirantaj, ni haltis en la urbo Bourges (Burĵ). Ĝi staras en le centro de Francio.
   En tiu urbo naskiĝis kaj vivis fama viro kies nomo estas Jacques Coeur (Ĵak Keur). 

                                         La enirejo de la palaco Ĵak Keur

      Filo de simplaj komercistoj, Ĵak Keur iĝis tre riĉa kaj potenca komercisto kiu havis diversajn kontorojn tra la mondo. Li estis pli riĉa tiuepoke ol la reĝo de Francio, Charles VII.
 

                                                  En la korto de la palaco

         En sia urbo Burĵ, li konstruis grandan hotelon inter 1443 kaj 1451. Dume li laboris por la reĝo de Francio rilate komercajn aferojn. La reĝo ĵaluzis la sukcesojn kaj precipe la riĉecon de la lerta komercisto.


Onnamaĵoj super la enirejo de la kuirejo

     Rapide la konstraĵo estisagnostika kiel la plej bela privata urba hotelo de la epoko. Pro falsaj akuzoj, oni enkarcerigis Ĵak Keur kaj la hotelo estis konfiskita de Charles VII en 1451, tuj post la fino de la konstruado.


En la granda salono

      Poste diversaj proprietuloj akiris la palacon, ĝis la jaro 1682, kiam la lasta privata posedanto vendis ĝin al la urbo Burĵ.
    La hotelo unue iĝis urbodomo kaj poste tribunaloj instaliĝis ene. La interna dekoracio multe suferis dum tiuj sinsekvaj restadoj. 


Jacques Coeur, dekstre, kaj sia edzino, maldekstre

       En 1840 la palaco estis enskribita sur la unua listo de Historiaj Monumentoj. Tiam oni ekkomencis plurajn restaŭradojn. 
     En 1923, la Ŝtato aĉetis la tutan hotelon kaj konfidis la laborojn al la servoj de la Historiaj Monumentoj kiuj daŭrigis la restaŭradon.

jeudi 16 novembre 2017

La "Ponto sur Gardo"


                                                    Bela maljuna olivarbo





     Post tre longa tempo mi finfine denove skribas sur mia blogo. Mi forlasis ĝin pli ol du monatojn pro manko da tempo sed, se honeste paroli, ankaŭ pro manko da vera deziro.






     Eble ĉar mi laciĝis, eble ĉar mi estis okupita pri aliaj interesoj, pli verŝajne ĉar mi bezonis fari paŭzon ... mi ĉesis skribi kaj ne sentis min kulpa pro tio! Hodiaŭ mi provas denove iom raporti pri la lastaj someraj tagoj, sen certeco ke mi ankoraŭ longe tion faros. Ni vidos.
 





     Do, antaŭ rehejmeniri en Caen, mia edzino kaj mi vizitis nian nevinon kiu loĝas en departamento Gard, sude de Francio. Revenante al Lanslevillard, ni haltis por admiri la faman "Pont du Gard" (Ponto sur Gardo") kiun ni jam vizitis antaŭ tridek aŭ kvardek jarojn.






     Se la ponto mem ne ŝanĝiĝis, la ĉirkaŭaĵoj aspektis tute malsamaj. Mi memoras, ke tiuepoke ni alvenis kvazaŭ ĝis la piedo mem de la ponto tute libere. Nur kelkaj aŭtoj staris inter la olivarboj kaj ni povis grimpi ĝis la plej alta parto de la konstruaĵo.





      Grandaj parkejoj akceptas la nombrajn busojn, loĝaŭtojn kaj aŭtojn, sufiĉe malproksime de la ponto. Muzeo, restoracio kaj magazenoj aperis same kiel en ĉiuj nuntempaj turistaj lokoj. Sovaĝa estis tiu loko antaŭlonge, tro modernigita ĝi estas nun laŭ mia opinio.






     Feliĉe la ponto estis, estas kaj espereble restos admirinda ĉefverko de la romia epoko. La ponto fakte estas akvedukto konstruita por provizii per akvo la urbon Nîmes. La akvo fluis sur la supra parto dum la veturiloj pasis ĉe la piedo de la konstruaĵo super la rivero.


                                
     Piede kaj dekstre de la pilieroj videblas la strato, uzebla nun nur de la piedirantaj vizitantoj. Malgraŭ la ŝanĝoj ni estis feliĉaj revidi tian konstruaĵon.