mardi 20 septembre 2016

Tagoj de la hereda posedaĵo

                                                 La nova mediateko de Caen

     Okazis sabaton kaj dimanĉon, la 17an kaj 18an de septembro, la kutimaj tagoj pri hereda posedaĵo. Ili okazis en Caen same kiel en tre multaj urboj, en Francio kaj ankaŭ en nombraj eŭropaj landoj jam de nombraj jaroj, ĉiam en la sama epoko.

                                      Malantaŭ la arboj, la enirejo ĉe la suda flanko

     Tiuokaze, la tuta loĝantaro havas eblecon viziti lokojn, ŝtatajn, regionajn, urbajn ... publikajn aŭ privatajn. Dum tiu mallonga daŭro, milionoj da Francoj ĉiujare vizitas famajn aŭ nekonatajn kastelojn, palacojn, teatrojn (teknikajn lokojn malantaŭ la sceno) ... gvidataj de tiuj kiuj laboras aŭ vivas en tiuj lokoj.


                                              Grandegaj vitroj ĉe la suda flanko 

     Mia edzino kaj mi elektis viziti la novan mediatekon de nia urbo. La konstruo komencis antaŭ pluraj jaroj post longa pripensado. La malfermo estis unue planita la 28an de oktobro sed, pro iom da malfruo, tiu nova biblioteko-mediateko malfermos la 14an de januaro 2017.


                                   Vizitantoj atendas la duan viziton antaŭ la enirejo

     Kiam ni alvenis, sabaton posttagmeze, la unua grupo de vizitantoj estis jam enirinta. La dua grupo estis tre nombra, tro nombra. Oni konsilis prefere reveni dimanĉon, matene, por esti en la unua grupo. Tion ni faris kun sukceso.


                       Teretaĝo. La akceptejo kie ĉiuj vizitantoj estas registrataj por viziti.

     Se la konstruo el la ekstero ne tre plaĉas al ni, tuj post nia eniro kvankam mankas kvazaŭ ĉion kion kutime troveblas en tiaj lokoj, ni sentis agrablan etoson.    
 
                   Teretaĝo. La rulŝtuparo por atingi ĉiujn dokumentojn ĉe la unua etaĝo 

     Kompreneble, sen mebloj, sen tabuloj, sen io ajn por meti librojn, gazetojn, afîŝojn ... le libera spaco de tiu halo aspektas giganta. Ĝi estas granda, jes ja!
 
Teretaĝo: en la granda halo, tiu meblaro akceptos la gazetaron.

      La gvidanto klarigis la diversajn etapojn de la konstruo kaj la celon de la arkitekto: havigi al la publiko kaj al la dungitoj maksimumon da natura lumo. Pro tio grandegaj vitroj troveblas ĉirkaŭ la tuta biblioteko.

Teretaĝo: restoracio funkcios dum la horoj de malfermo.

    Krom la kuirejo kiu ŝajnas preta por la kuiristoj, nenio pruvas ke tie oni povos manĝi dum la horoj de la malfermo. Restoracio en biblioteko? Mi neniam vidis tion, sed kial ne?

Teretaĝo: aŭditorio estas preta por aŭskulti prelegojn

     En la aŭditorio prelegoj estos aŭdeblaj. Ankaŭ fotojn kaj filmojn oni povos prezenti laŭ semajnaj aŭ monataj programoj.


                                                              Unua etaĝo

     La tre luma unua etaĝo akceptos ĉiujn dokumentojn por la publiko. Librojn, bildstriojn, KD-ojn, DVD-ojn, revuojn ... estos je la dispono de ĉiuj, ĉu por legi surloke, ĉu por pruntepreni. Same kiel en ĉiuj bibliotekoj.

      Danke al tiuj grandegaj altaj vitroj la vasta ĉambro bone ricevas la lumon el la ekstero. Verŝajne, nur okaze de tre nigra ĉielo, tre malofte plia elektra lumo necesos
 

        La ne tro altaj mebloj atendas la librojn. Ĉiuj estas sur ruliloj. Tio permesos modifii la aranĝon kiam iu aparta temo estos traktita, kiam eta ekpozicio postulos apartan dispozicion.






                                       Vico da mebloj sur ruliloj trankvile atendas


                                                                  Dua etaĝo

     En la dua etaĝo laboros la tuta dungitaro de la mediateko. La ĉambroj estas grandaj, uzeblaj de pluraj personoj. Ne estis antaŭvidita apartajn malgrandajn ĉambrojn por unu aŭ du personoj.

     Tra la fenestroj de la norda flanko, videblas la malnova urbo. Per tiu vitro, ne malfermebla, la vidaĵo montras la Abatejon de Virinoj, konstruita dum la regno de Vilhemo la Konkeranto post kiam li iĝis reĝo de Anglio en 1066.

       Krom ĉiuj oficejoj la dua etaĝo akceptos ĉion kiu rilatas al la infanoj.
La spaco estas granda sed la klinaj traboj iom ĉagrenas nin. Infanoj ofte estas senatentaj, moviĝemaj ... Krom se mebloj staros antaŭ ili, ni timas por la infanaj kapoj!

     
     Jen la fino de nia interesa vizito. Mia edzino bedaŭras tiun vidaĵon! Ŝi malŝatas la plafonon kiu permesas vidi la multajn tubojn kaj lumojn. Tio ne ĝenas min ĉar mi pli ofte rigardas antaŭ mi ol super mia kapo! Kaj supozeble, kiam la mediatiko pretos por malfermi ... la plafonon ne estos nia intereso!

 
 









mercredi 20 juillet 2016

Sen konekton ...

       Kiam ni restadas dum la someraj ferioj en nia montara apartamento, mi ne havas konekton. Pro tio mi malofte havas okazon por legi la amasiĝintajn mesaĝojn kaj respondi.
 
      La tempo disponebla en la biblioteko de la ne tro malproksima najbara vilaĝo estas limitigita. Pro tio mi nur povas skribi novan raporton nur kiam restas iom da tempo al mi.
 
      Sekve mi sendos fotojn pri niaj montaraj promenadoj sen skribi raporton. Tial mi gajnos tempon kaj tamen la legantoj estos feliĉaj (mi esperas) vidi la belecon de la francaj Alpoj.
 

 


 
 


 
 


 
 


 
 
 
 

 
 

lundi 11 juillet 2016

Japanoj en Alpoj

    
      Kiam ili forlasis Normandion, niaj japanaj geamikoj restadis kvar tagojn kaj kvar noktojn en Parizo. Ili sole vizitadis muzeojn kaj kastelon de Versaj kaj poste flugis al Svislando.
     De Genevo ilia amikino akompanis ilin al Modane, en la alpa valo Morjeno kie ni atendis ilin.
 
   
       Ni planis gastigi ilin dum kvar tagoj en nia malgranda apartamento en la vilaĝo Lanslevillard. Feliĉe ni ĝuis belan veteron kaj ni povis marŝi en la montaro. Nia japana amikino nepre volis vidi la montarajn florojn.

    
      Ŝi plenumis sian deziron ! Ĉar la printempo ĉi-jare pli longe daŭris ol kutime, ĉar ankoraŭ neĝis en majo, la somero malfruiĝis. Pro tio multaj floroj kiuj longtempe atendis pli favorajn veterkondiĉojn ekfloris samtempe.


     
     Ni vidis ĉi-jare florantajn florojn kiujn ni neniam vidas ĉar, kiam ni alvenas tien, ili jam velkiĝis. Ekzemple rododendronojn bone kaŝitaj inter dikaj ŝtonoj.



    
      Komence de la monato julio, estas nekutima vidi montojn kiuj ankoraŭ havas neĝon sur la pinton. La etoso aspektas iom alia ol kutime pro tiu printempa restanta neĝo.


     
     Por fini mian unuan raporton pri nia restado en montaro mi aldonas tiun belegan etan floron. Nur kelkajn el tiu speco mi vidis, la aliaj ankoraŭ ne pretas.

 

jeudi 16 juin 2016

En Saint-Malo

     De la 8a de junio, el Stokolmo, japanaj geamikoj (ges-roj A. kaj M. S.) alvenis en Parizon. Pro striko de fervojistoj mia edzino kaj mi iris al la flughaveno de Roissy por atendi ilin. Ni revenis en Caen finposttagmeze kaj jam de la morgaŭa mateno ni veturis al Saint-Malo. 


De malproksime ni rigardas al Saint-Malo

    Saint-Malo estas interesa urbo, en Bretonio, tre proksime de Normandio. La ĉefa vizitinda parto de la urbo konsistas el la malnova mezepoka urbo "intra-muros" (inter muroj) kiu sin prezentas same kiel grandan citadelon.
 






    La malnova urbo estas komplete ĉirkaŭita de altaj dikaj muregoj kiuj ĉiujflanke protektis ĝin de la iamaj malamikoj kaj ankoraŭ nuntempe nordflanke de la tempestoj kiuj sufiĉe oftas en la maro.






    En Saint-Malo naskiĝis kelkaj famaj kaperistoj kiuj, pro sia rabkapableco estis dungitaj de la franca reĝo. Sur la maro liaj kaperŝipoj regule atakis la komercajn ŝipojn de la iama kaj eterna malamiko, Anglio.





   
   Ni kvarope promenadis sur la remparoj de la citadelo. La vetero estis bela kaj la vento ne blovis forte por malpermesi la tutan rondiron, do ni tion plezure faris. Post mallonga ripozo ni foriris por serĉi la hoteleton kie ni de tre longe rezervis dormĉambrojn. 








     
   La loko kie troviĝas tiu hoteleto estas rimarkinda. Vidu, tiun foton mi faris vespere el la fenestro de nia dormĉambro. Kaj la kvin ĉambroj de la hotelo ĝuas pri la sama vidindaĵo. Mont Saint-Michel estis nia morgaŭa celo.


     
   Tranoktinte tiel proksime de Mont Sain-Michel, ni estis pretaj viziti ĝin frumatene, antaŭ la alveno de la nombraj vizitontoj. La vetero bedaŭrinde estis malpli bela ol en Saint-Malo kaj iom pluvetis kiam ni ekkomencis la viziton...

vendredi 3 juin 2016

Marbordo Alabastra (2)

   
      Inter la malgranda urbeto Yport kaj Etretat, ni malkovris etan strandon. Nur unu vojo permesas ĝin atingi, nur piede por la lastaj tricent metroj. Ni lasis la aŭton sur malgranda parkejo kaj tiam ni alvenis sur la "plaĝo" sur kiu nur unu virino sunumis sufiĉe proksime de la klifo.



      Por ne ĝeni la sunamantinon, ni alproksimiĝis de la alia flanko de la klifo, ne tiom alta, do tute ne danĝera. (Antaŭe mi kontrolis ke iu supra parto ne povu fali). Tiamaniere ni bone observis la karakterizaĵojn de la klifo. De malproksime videblis alterne blankaj kaj nigraj tavoloj.


     
     La blanka ŝtono estas kalko dum la nigra konsistas el siliko, bone videbla sur tiu ĉi foto. Mi spertis elpreni unu post la alian kalkan pecon kaj silikan pecon. La kalkan mi sufiĉe facile sukcesis rompi sed la silikan forte rezistis. Nur peceton mi sukcesis elpreni el la nigra silika linio.


       
     Poste ni haltis en la fame konata urbo Etretat. Nebuleto faris mildan la pejzaĝon. Jen la norda flanko de la klifo. Tiun ĉi oni ĝenerale ne konas ĉar ĉiuj turistoj sin turnas al la suda flanko ! Tion ni tuj faros :


  
      Pli densa estis la nebulo tiuflanke. Tamen ĉiu en la mondo kiu iun tagon tralegis libron pri la francaj rimarkindaĵoj tuj kapablas rekoni tiujn memorindajn arkon kaj "kudrilon", ĉu vere ?


    
      Antaŭenirante pli proksime de tiu suda klifo, malaperas la "kudrilo". Kutime, kiam oni vizitadas tiun lokon, nepre oni surgrimpas sur la klifon por de supre malkovri la arkon kaj la "kudrilon". Ĉi-foje pro ne taŭgaj veterkondiĉoj, ni rezignis kaj revenis pli frue ol antaŭvidite. Ni pravis kaj dume pli densiĝis la nebulo !

lundi 30 mai 2016

Marbordo Alabastra





      Pasintan vendredon, ni vojaĝis al Alta Normandio. Normandio konsistas el du partoj norde de la rivero Sejno , Alta Normandio, kaj sude de Sejno, Malalta Normandio. Caen situas en Malalta Normandio.





 
  Ni deziris iom viziti tiun regionon kiun ni malbone konas kvankam ĝi tre proksimas de nia urbo. Ni elektis la marbordon norde de la grava haveno Le Havre. Ĝi ŝuldas sian nomon, " Marbordo Alabastra" al la blankeco de ĝiajn klifojn el kalko.

  
          La klifoj  de la "Marbordo Alabastra" estas 120 kmjn longaj.  Alta muro kiu superas  la  maron inter 60 kaj 120m. Estas danĝere,, ofte malpermesite, piede marŝadi sub la vertikalaj klifoj. Ĉar, atakitaj de senĉesaj ondoj, la maro de ĉiam  gajnas terenon ĉiujare, ronĝante la klifopiedon ĝis la falo de la supra parto.  





  
   Kiam rivero aŭ rivereto suksesis  fosi la kalkon de la altebenaĵo, homoj konstruis siajn domojn kaj naskis vilaĝon, urbeton aŭ pli grandan urbon. Ni elektis viziti malgrandan balnan urbeton : Yport (Ipor). Ĝi rekte frontas la maron, ambaŭflanke ŝirmita de altaj klifoj.





  
    Starante proksimume dek kilometrojn for de ĝia fama najbarino Etretat, Yport estas familia bana stacio kiu tre plaĉis al ni.  Se la promenado sur la plaĝo mem estas mallonga, pro la proksimaj klifoj, interese estas promenadi en la vilaĝo.





     Tiuj elegantaj budoj, fermitaj tiuepoke, estas proprietaĵo de someraj feriantoj kiuj ĝenerale  aĉetis domon en aŭ super la urbeto sed ne loĝas tie la tutan jaron. Aliajn budojn oni povas lui semajne al iu posedanto, privata aŭ ne, mi ne scias.




   
  De la komenco, la homoj kiuj instaliĝis en tiaj lokoj estis fiŝkaptistoj. Restas ankoraŭ kelkaj familioj kies salajro dependas de la bona aŭ malbona fiŝkaptado.  La bele farbitaj barkoj atendas la altan tajdon por iri fiŝkapti.


 
      Antaŭ nia foriro, ni supreniris sur la sudan klifon kiu superas la urbeton. El la supro oni bone rimarkas la oportunan situacion de la loĝantaro, bone ŝirmita de la du altaj klifoj.